Maakten onze ervaringen met de multiplayer beta van Dawn of War II al duidelijk dat de game het gangbare basisje bouwen links laat liggen, de singleplayer doet er nog een schepje bovenop. In de zes (aanvangs-) missies die we speelden, hoefden we ons niet één keer te bekommeren om het neerzetten van gebouwen of het verdedigen van een thuisbasis.

Hierdoor zijn de missies tot de nok toe gevuld met actie en blijven ze lekker kort. De game bestaat dan ook niet uit de gangbare vijftien tot twintig missies die elk een uur speeltijd vergen, maar is opgebouwd uit 54 snelle, korte missies. Ze voeren je langs verschillende planeten, waarbij je alles op alles moet zetten om een deel van het beschikbare sterrenstelsel te redden uit de klauwen van de Tyranids. Welk deel van het sterrenstelsel dat wordt is echter volledig aan jou, belooft ontwikkelaar Relic. “Het verhaal bepaalt niet wat jij doet, jij bepaalt wat het verhaal doet.”

Doordat je jezelf niet bezig hoeft te houden met het bouwen en verdedigen van een basis, kun je jezelf volledig concentreren op de aanval. Dat werkt erg verfrissend. We begonnen met een handjevol eenheden – de zogeheten Force Commander (de heldenunit) en Tarkus (een troepje tactische mariniers) – en dat was alles waarover we ons in het eerste level hoefden te ontfermen. De missies erna werden één voor één de andere typen strijders geïntroduceerd. Zo verwelkomden we de Cyrus (een scoutteam) en Avitus (het ‘Devastator Marine Squad’) bij ons minilegertje.

In totaal zijn er elf soorten squads te besturen aan de kant van de Space Marines, de factie waar het allemaal om draait in de solocampagne. Uiteraard heeft ieder type zijn eigen specialiteit: zo zijn de Tarkus handig met de Bolster (het geweer van de Space Marines) en kunnen ze vijanden uit gebouwen blazen met hun granaten, terwijl de Avitus een krachtige, stationaire mitrailleur rondslepen, waarmee ze voetvolk in een oogwenk tegen de vlakte maaien.

Door je units slim te combineren, kun je het je computergestuurde vijand echt lastig maken. Zo kun je jouw Avitus verdekt opstellen, om vervolgens je Assault Squad met hun jetpacks achter de vijand te laten springen en ze richting je mitrailleur te drijven. Bovendien bieden de spelomgevingen meer dan genoeg gelegenheid om je tactische inzicht te botvieren. Van handige gebouwen om je in te verschansen, tot hoogteverschillen in het terrein en bomen die je eenheden aan het zicht onttrekken.Lleunstoelstrategen mogen zich in de handen wrijven, want een strategische aanpak loont.

Sterker nog, die is vereist. De meeste strategiegames benader je op een vrij kille manier en je voelt weinig verbondenheid met je units, want elke gesneuvelde soldaat is vervangbaar. Maar in Dawn of War II train je geen units. Een gevallen strijder betekent een zwakker leger en dus moet je zorgvuldig met je eenheden omspringen. Dat houdt in dat je gedwongen wordt om je aanvallen zorgvuldig te plannen en rekening te houden met de omgeving. En dat je er als de kippen bij moet zijn om verzwakte eenheden op te lappen met de speciale krachten van je legeraanvoerders.

Dawn of War II weet op die manier te zorgen voor een hechtere band tussen de speler en zijn eenheden, dan we gewend zijn van strategiegames. Dat effect wordt nog eens versterkt door het uitgebreide XP-systeem waar de singleplayer gebruik van maakt. Iedere kill levert een unit ervaringspunten op. Op die manier stijgen je strijders om de zoveel missies in level, waardoor ze krachtiger worden.

Gelevelde units kun je tussen de missies door krachtpunten toewijzen. Deze krachten zijn opgedeeld in de categorieën stamina, ranged, strength en will. Telkens als je vier of vijf krachtpunten hebt toegekend aan een categorie, speel je een nieuwe vaardigheid vrij voor die unit. Zo krijgen de Avitus een groter vuurbereik, als je hun ranged-kracht genoeg hebt geüpgrade.

Het mag duidelijk zijn dat Dawn of War II hiermee de nodige raakvlakken heeft met het RPG-genre. Maar daar zijn meer voorbeelden van te noemen. Zo zul je in de wereld tal van bevoorradingskisten aantreffen, die je als het ware kunt ‘looten’ om je vuurkracht te vergroten. Ook levert iedere missie een bepaald voorwerp op (dat kan een speciaal wapen zijn of bijvoorbeeld een stuk bepantsering) die je wederom tussen de missies door kunt toewijzen aan je eenheden.

Maar ook het feit dat je telkens slechts een handvol troepen rondstuurt, doet hier en daar nogal RPG-achtig aan. Hetzelfde kunnen we zeggen van de missieopbouw, waarbij je het eerst opneemt tegen normale vijandelijke units, om in sommige levels uiteindelijk een baas te verslaan.

Deze taaie gasten hebben enorme levensbalken en bedienen zich van steeds geniepigere trucjes om je strijders tegen de vlakte te werken. Zo lopen we in level drie de ork Gutrencha tegen het lijf, die de grond doet trillen door er met zijn enorme hamer op te slaan. De eindbaas van de volgende missie, Skykilla, doet zijn naam eer aan door met zijn jetpack door de lucht zoeven en recht op de units te ploffen, die je niet tijdelijk uit zijn buurt hebt weten te sturen.

Maar hoezeer Dawn of War II ook flirt met het RPG-genre, de game blijft in de kern een echte strategietitel. Je zou zelfs kunnen stellen dat het weglaten van het basisje-bouwprincipe de game een stuk tactischer maakt dan zijn voorganger. Hoe het ook zij, de singleplayer lijkt net zo verslavend te worden als het multiplayer onderdeel. En je kunt hem nog in co-op spelen ook. Hoe dit allemaal uitpakt, zullen we heel binnenkort uitvinden: de game ligt vanaf 19 februari in de winkels.