Warhammer 40K: Dawn of War II komt in februari in de winkels te liggen. Maar zoals we van ontwikkelaar Relic gewend zijn, krijgen de fans eerst de kans om de game alvast uit te checken middels een multiplayer beta. Afgelopen week waren eigenaars van Dawn of War II aan de beurt en vanaf vandaag is de beta open voor iedereen. Enige vereiste is dat je een Steam-account hebt (of aanmaakt), want de beta wordt via Valves online gameservice verspreid.

De multiplayer biedt een mooie gelegenheid om eens te zien wat deze strategiegame voor pc-gamers in petto heeft. Zo kun je direct aan de slag met alle vier de partijen die het spel rijk is: de bekende Space Marines, de Orks, Eldar en de publiekslieveling, de Tyranids. Dat kan in twee verschillende gametypes: één tegen één of drie tegen drie.

De game bouwt duidelijk voort op de succesformules van zijn voorganger en zijn andere geestelijke vader, Company of Heroes, met hier en daar een aanpassing. Zo komt er vrijwel geen enkele vorm van basisopbouw meer bij kijken. Spelers beginnen met een hoofdbasis – één gebouw waar je versterkingen traint en nieuwe techlevels onderzoekt, tegen inlevering van de nodige grondstoffen. Dit is in feite je enige gebouw – je kunt weliswaar energiegenererende checkpoints veroveren en daar extra generatoren naast zetten, maar verder gaat het hoofdstuk basisje bouwen niet.

De nadruk ligt meer dan ooit op de strijd. De inzet wordt gevormd door drie soorten veroveringspunten die je (team) in handen moet zien te krijgen. Twee daarvan leveren je grondstoffen op. De twee grondstoffen in Dawn of War II, ‘requisition’ en ‘power’, gebruik je uiteraard om units te trainen, je tech level te verhogen, je strijders van extra wapens te voorzien en om speciale krachten te ontketenen.

Het derde soort veroveringspunt is echter het belangrijkst. Van deze victory points zijn er enkele op iedere map. Als een speler of team alle overwinningspunten heeft veroverd, loopt het puntentotaal van zijn tegenstander terug. De kant die als eerste nul punten over heeft, heeft verloren.

Deze opzet zal fans van de eerste Dawn of War en Company of Heroes bekend in de oren klinken. Dawn of War II is dan ook in veel opzichten een feest van herkenning. Dat betekent overigens ook dat de game veel micromanagement vereist. Units zijn duur en als je even niet oplet, kunnen ze zomaar overweldigd worden op het slagveld. Maar door de afwezigheid van het basisje bouwen kun je jezelf compleet focussen op de strijd, wat de game in feite een stuk toegankelijker maakt.

Dat wil echter niet zeggen dat Dawn of War II een game is die je meteen onder de knie hebt. Zoals het hoort bij een RTS-game met een hoog microgehalte, is er een groot palet aan keuzemogelijkheden bij het aansturen van je troepen. Dit begint al voordat je het strijdperk goed en wel in beeld hebt. Elk van de vier facties heeft namelijk drie types commandanten om uit te kiezen. Je kunt deze alleen voor aanvang van de strijd kiezen, maar het heeft een grote impact op hoe je het gevecht in gaat.

Zo kun je bij de Space Marines kiezen uit de Force Commander, de Apothecary en de Tech Marine. De eerste is sterk in mêlee en inspireert je troepen, de tweede kan gewonde eenheden genezen, en de Tech Marine kan gevechtsvoertuigen opkalefateren en strategische punten verdedigen door er geschutskoepels neer te zetten. Een van de bruutste aanvoerders is zonder meer de Lictor Alpha (Tyranid) – deze kan zichzelf onzichtbaar maken om zo ongezien de helden van de tegenstanders te belagen.

Maar ook de andere units stellen je voor tal van strategische keuzes. Om nog maar even bij de Space Marines te blijven: daar kun je in het eerste tech-niveau kiezen voor verschillende gevechtsteams, die stuk voor stuk uit drie eenheden bestaan. Ten eerste is er de standaard tactical marine squad, er is een trio dat goed is om de vijand onder druk te zetten met hun mitrailleurvuur, je hebt een stealth recon squad, waarmee je ongezien achter de linies van de vijand kunt manoeuvreren om rotzooi te schoppen en er is een team dat is uitgerust met jet packs, handig om in één beweging en met een verpletterende smak tussen je vijanden te springen.

Zoals gezegd kun je op je hoofdbasis het tech-level upgraden, waardoor meer units beschikbaar komen. Zo krijg je bij de Space Marines met tech-niveau 2 toegang tot onder meer de Dreadnought, een gepantserde gevechtsrobot die meer kapot maakt dan je lief is, terwijl level 3 toegang biedt tot de Predator, een tank met meer vuurkracht dan een gemiddelde Hamas-moskee.

Hoewel van alle units alleen je commandant tot leven kan worden gewekt als ’ie sneuvelt, verdienen ze wel allemaal ervaringspunten gedurende het gevecht. Uiteraard levert dit de nodige voordelen op: bereikt een Force Commander bijvoorbeeld level 3, dan trekt hij een bijna ondoordringbaar harnas aan.

Naarmate de strijd vordert, kunnen geëvolueerde units steeds belangrijker worden voor de overwinning. Het is dan ook zaak om zorgvuldig met ze om te springen, want later in het spel kan een simpel gevechtsteam met veel ervaring de doorslag geven. Gelukkig werkt de game mee op een manier die we kennen van Company of Heroes. Er zijn namelijk tal van objecten in de gamewereld die dekking bieden. Aan de hand van gekleurde stipjes rond de muiscursor kun je zien hoe veel dekking zo’n obstakel biedt: van goede dekking (groen) tot absoluut geen dekking (wit).

Hoewel Relic ons tijdens een eerdere presentatie van de game in augustus beloofde dat je units hier heel slim mee om zouden springen (en zelf de dekking op zouden zoeken als die er is) viel dit in de huidige gamecode nog wat tegen. Bestuur je individuele squads, dan springen ze meestal inderdaad achter een muurtje. Maar soms gebeurt dit ook niet en dan gaan ze bijvoorbeeld precies aan de verkeerde kant van de muur staan. En als je meerdere squads ineens bestuurt, dan willen de tweede en derde teams nog wel eens vol in het zicht, schuin achter hun strijdmakkers gaan staan.

Maar als je jezelf op microniveau met de game bezighoudt, en dat is eigenlijk ook wat Relic voor ogen houdt, dan loop je niet zo snel tegen dit probleempje aan. De kunst is juist om je verschillende squads los van elkaar zo te verplaatsen dat ze als een geoliede oorlogsmachine hun tegenstanders in een hinderlaag lokken. En in dat opzicht werkt de gameplay perfect.

Ook ziet de game er geweldig uit. De maps hebben een troosteloze uitstraling, het bloeddorstige gehak en geknal van je units wordt overtuigend op je beeldscherm getoverd en het bloed spettert en spuit waar het niet gaan kan. Ontploffingen hebben een impact van jewelste en je ziet muurtjes en gebouwen realistisch afbrokkelen en zelfs instorten, als ernaast een granaat ontploft.

Er zijn nog wel de nodige verbeterpunten. Voor het vinden van online games maakt Dawn of War II gebruik van Windows Live. Op zich is Microsofts online game-raamwerk netjes in de game verwerkt – inloggen gaat zonder problemen, je wordt niet geconfronteerd met allerlei verplichte updates (dat handelt Steam allemaal al op de achtergrond af) en de Windows Live-interface blijft volledig op de achtergrond, tenzij je zelf op de Home-knop drukt om bijvoorbeeld door je vriendenlijst te scrollen. Het enige, toch vrij vervelende, minpunt van dit systeem is dat de matchmaking nog niet feilloos werkt. Hoewel het doel is dat gamers van vergelijkbare niveaus tegenover elkaar worden geplaatst, trakteert Windows Live je nogal eens op een potje tegen spelers van veel hoger of lager niveau.

We hebben er echter alle vertrouwen in dat dit soort probleempjes en de standaard balans-issues waarmee elke prille RTS-titel kampt, verholpen kunnen worden voor de release over drie weken. Fans van actievolle strategiegames doen er in elk geval goed aan alvast alle afspraken in de tweede helft van februari te cancellen, want verslaving ligt op de loer. We zijn benieuwd of Relic de singleplayer net zoveel diepgang en actie weet mee te geven als deze multiplayer beta en kijken dan ook halsreikend uit naar de review-versie.