review:Starcraft
PC 4 november 1999
Starcraft is een weinig vernieuwend, zeer conventioneel computerspel. Normaal gesproken zou dat de beoordeling van een game behoorlijk omlaag halen. Niet in het geval van Starcraft echter, want ondanks het gebrek aan innovaties is het een fantastische game die je urenlang aan je monitor gekluisterd houdt.<br />
Starcraft is een weinig vernieuwend, zeer conventioneel computerspel. Normaal gesproken zou dat de beoordeling van een game behoorlijk omlaag halen. Niet in het geval van Starcraft echter, want ondanks het gebrek aan innovaties is het een fantastische game die je urenlang aan je monitor gekluisterd houdt.
Waarschijnlijk is het juist dat gebrek aan vernieuwingen dat Starcraft zo boeiend maakt. De gameplay is simpel, degelijk en bekend, maar nergens wordt de game voorspelbaar of heb je het idee dat je dit allemaal al eens gedaan hebt. Een spel dat zo goed het vertrouwde koppelt aan het gevoel dat dit toch echt een nieuwe game is moet wel heel goed zijn. Starcraft IS heel erg goed.
Het succes van de game zal zeker niet te danken zijn aan de revolutionaire graphics, want het is nog steeds 2D à la Warcraft II. En de klik- en sleepcontrols zijn rechtsreeks overgenomen van die klassieker uit 1995 (of van een willekeurige kloon van die game die sindsdien is verschenen). Ook de rest van de gameplay is het standaard RTS-werk. Dus verzamel je mineralen, win je gas en met deze ruwe grondstoffen bouw en upgrade je een aantal bouwwerken die je nodig hebt om een beetje fatsoenlijke oorlogsmachine te kunnen opbouwen. En uiteindelijk stuur je de jongens erop uit om die vervelende buren te verjagen (of te vernietigen), ervan uitgaande dat die niet eerst zelf bij jou op de stoep stonden. Behoorlijk standaard allemaal en zeker niet opzienbarend anno 1999. Waarom krijgt Starcraft dan toch zo’n hoge waardering? Omdat je hoe dan ook een hoop plezier aan Starcraft zult beleven, en dat is toch het uiteindelijke doel van een computergame.
In Starcraft kun je kiezen tussen drie rassen, die niet alleen maar van kleur verschillen. De Terrans, de Zerg en de Protoss hebben allemaal hun eigen technieken en vaardigheden, en dat verhoogt de herspeelbaarheidsfactor van de game behoorlijk.Een ander aspect van Starcraft’s succes is dat er veel vaart in de game zit en dat het verhaal in tegenstelling tot andere RTS-spellen veel meer in de game is geïntegreerd. Daarnaast is ook het geluid weer dik in orde, zoals dat ook al het geval was in Warcraft I en II. Zelfs als er eens een keer niet al te veel gebeurt hoor je het aangename zoemen van je SCV, aan het werk tussen het kristal. Het gekletter van de transportloodsen en zo nu en dan ook de muziek doet denken aan Alien, terwijl ook elders in de game subtiele hommages aan SF-films te vinden zijn.
Grafisch gezien ziet het er netjes uit. Het schaduwrijke isometrische perspectief doet aan Diablo denken en de 3D-modellen van de gebouwen zijn de fraaiste sinds Dark Colony. De verschillende bouwstadia van de structuren zien er verder heel realistisch uit, net als de wazige walm van de machines en de levensechte explosies. Het maakt de game niet alleen prettig speelbaar, maar ook een lust voor het oog. Al blijft de gameplay natuurlijk voorop staan, en daarvan waren de makers zich blijkbaar goed bewust. Ze maken in ieder geval niet dezelfde fout als enkele van hun collega’s, die hun RTS-games volstopten met overbodige micro-economische features. Starcraft is gewoon een lekkere ouderwetse strategygame, zonder allerlei zogenaamd vernieuwende flauwekul. Tel daarbij de prima multiplayeropties (onder meer via Blizzard’s eigen Battle.net) en de bijgeleverde campaign-editor en het is duidelijk dat Starcraft waarschijnlijk net zo’n lang leven is beschoren als zijn illustere voorgangers.
Om te kunnen reageren, moet je ingelogd zijn
Heb er ook heel veel plezier aan beleefd