Wat zou jij doen als je van het ene op het andere moment niet instaat zou zijn om te kunnen gamen?

Dat wij dagelijks op onze keyboards en controllers rammen en onze handhelds met ons meesleuren alsof het de gewoonste zaak van de wereld is lijkt vanzelfsprekend. Een wereld zonder gamen is haast ondenkbaar geworden en we kunnen ons nauwelijks voorstellen dat we de zo zuurverdiende uurtjes GTA, WoW of Quake zouden moeten opgeven. Maar wat doe je als je door een vreselijk ongeluk nooit meer kunt gamen? De Amerikaan Robert Florio overkwam dit en het laatste waar hij aan denkt is gameloos stil gaan zitten in zijn rolstoel.

Het was de laatste dag van de lente van 1996 in Maryland in de Verenigde Staten en de zon brandde op de huid van de toen 14-jarige Robert Florio, die die dag had besloten om te gaan zwemmen bij een vriend die een zwembad in de tuin had. Robert’s eerste duik in het zwembad was meteen de laatste keer dat hij nog zijn armen en benen kon voelen, want op de bodem van het zwembad brak Robert zijn ruggenwervels en liep hij een dwarslaesie op. Het ongeluk was zo ernstig dat de artsen verklaarden dat Robert voor de rest van zijn leven vanaf zijn borstkas verlamd zou zijn. Zelfs zijn handen zou hij niet meer kunnen bewegen en naast het feit dat het ongeluk een abrupt einde maakte aan het leven zoals Robert dat voorheen leidde, zou het ook het einde betekenen voor Robert’s liefde voor games.

Nu, tien jaar later blijkt het tegendeel het geval te zijn, want toen ik Robert tegenkwam op de Game Developers’ Conference van dit jaar, was hij juist een van de meest energieke en gedreven figuren uit de gamesindustrie die daar rondliepen (in Roberts geval: rondreden). Hij was daar om de Game Accessibility Special Interest Group (SIG) bij te wonen, die tot doel heeft om de gamesindustrie erop te wijzen dat vele gamers met lichamelijke handicaps niet zomaar kunnen gamen en dat daar iets aan te doen is. Tijdens de spreeksessies van de Game Accessibility SIG werden diverse controllers gedemonstreerd die met de mond bediend kunnen worden. Robert liet bijvoorbeeld zien hoe hij met zo'n controller zich probleemloos door het spel The Matrix: Path of Neo heen kan spelen. De controller werkt door middel van specifieke mondknopjes en een systeem dat gevoelig is voor zuig- en blaasbewegingen van de speler. "Ik kan alleen games spelen die geen combo's vereisen zoals vechtspellen dat doen. Mortal Kombat kan ik bijvoorbeeld niet spelen, omdat je daarbij combinaties maakt als XXYY, B+Y en dat soort dingen. Aan de andere kant zijn er genoeg games die wel speelbaar zijn met een mondcontroller en dan heb ik het vooral over games als de actiegame The Matrix: Path of Neo en vele RPG's die het toelaten dat je de knoppen aanpast", aldus Robert.

Robert's doorzettingsvermogen om te blijven gamen is alleen niet gebleven bij het spelen met een mondcontroller. Sterker nog; Robert maakt tegenwoordig ook zijn eigen games en 3D omgevingen met zijn mond. Dat games maken niet vanzelf gaat, weet ook Robert wel en dus studeert hij nu al vier jaar aan een kunstacademie om daar zijn vaardigheden in game design en produktie bij te schaven. Via zijn website www.robertflorio.com roept Robert anderen op om zich bij de Game Accessibility SIG aan te sluiten, om zo andere gehandicapten te leren hoe zij games kunnen spelen en maken en de wereld kunnen laten zien dat ook zij willen gamen, net als wij.

Deze mogelijkheid voor gehandicapten om te kunnen gamen gaat volgens Robert wel veel verder dan gewoon simpele entertainment: “Het is mijn missie en mijn passie om via gamedesign lichamelijk gehandicapten te kunnen helpen een manier te vinden waarop zij om kunnen gaan met hun gebreken, vooral in de eerste moeilijke maanden na een ongeluk”, aldus Robert. Hij vindt dan ook dat games het gigantische potentieel bevatten om lichamelijk gehandicapten een kans te geven om op een andere manier, in een virtuele wereld, iets terug te vinden van wat zij verloren hebben. Robert legt hierbij uit dat games hem hebben geholpen om opnieuw de sociale vaardigheden te leren die hij was verloren in de lange depressie die na zijn ongeluk volgde. Zo vervolgt Robert: "Door samen met anderen te gamen leerde ik uit mijn diepe donkere dal te klimmen en met anderen om te gaan."

Deze boodschap moet nog wel doorkomen in de gamesindustrie, want als bedrijven als Electronic Arts, Nintendo en Ubisoft weer eens staan te verkondigen dat zij hun doelgroepen willen uitbreiden en nieuwe markten willen aanboren, dan worden de miljoenen lichamelijk gehandicapten die willen gamen maar al te vaak vergeten. Robert herinnert mij eraan dat een van Electronic Arts’ slogans “challenge everything” is, maar dat het bedrijf de uitdaging van lichamelijk gehandicapten vooralsnog niet is aangegaan. De uitdaging van deze groep gamers is dan ook niets minder dan een revolutie in de games industrie, die door alternatieve interfaces games daadwerkelijk toegankelijk zou moeten maken voor iedereen. Natuurlijk zouden zaken als alternatieve interfaces en aangepaste controllers de bedrijven heel wat gaan kosten, maar volgens Robert zouden deze kosten ruimschoots terugverdiend worden door de miljoenen lichamelijk gehandicapte gamers die staan te popelen om hun geld hieraan uit te geven.

Robert Florio is de beperkingen van zijn verlamming al lang ontstegen. In de afgelopen jaren is deze jonge gamedesigner uitgegroeid tot een icoon binnen de wereld van de lichamelijk gehandicapte gamers en is hij een ware bron van inspiratie geworden voor gamedesigners en lotgenoten van over de hele wereld. Sommigen zullen misschien denken dat Robert te idealistisch is en dat de gamesindustrie nooit zal beginnen aan de gigantische operatie die nodig is om games toegankelijk te maken voor lichamelijk gehandicapten. Robert is de eerste die zal toegeven dat de strijd voor “accessibility” nog een lange weg te gaan heeft, maar als een ware rasoptimist laat hij zich niet uit het veld slaan. Zo zal hij een van de eresprekers zijn bij de Games voor Health Conference in september in Baltimore en de geruchten gaan nu de ronde dat hij een van de sprekers zal zijn bij de Game Developers’ Conference van 2007 en als dat eenmaal zover is, is er voor Robert “geen houden meer aan.”