Het verhaal van Magna Carta II begint vrij cliché: hoofdpersoon Juto lijdt aan geheugenverlies, spoelt aan op een vredig eiland en wordt in het dorpje opgenomen als inwoner. Vervolgens weet de oorlog die op het vaste land woedt ook het eiland te bereiken en vallen de Northern Forces het eiland binnen.

Juto’s mentrix wordt gedood en hij zint op wraak. Daarom sluit hij zich aan bij de Southern Forces, de andere partij in de oorlog, en gaat met de prinses bij zijn zijde de strijd aan om haar op haar rechtmatige troon te zetten en vrede te herstellen in het continent Lanzheim.

Naarmate de game vordert, raakt Juto steeds verder verwikkeld in de politiek van het land en ontdekt hij meer over zijn verleden en een verborgen kracht die hij bezit. Dit alles gaat gepaard met veel tekst, maar interessant wordt het niet. Je wordt gebombardeerd met vreemde namen en de politiek maakt alles onnodig complex. Sommige stukken vergen als het ware inspanning om ze te kunnen volgen.

Ook tijdens de wat meer emotionele stukken weet de game niet echt te overtuigen. Veel medelijden zul je niet voelen voor de personages, die eveneens erg stereotiep zijn. Zo is er de moedige prinses, haar grote behaarde beschermer en de sarcastische handlanger die niets liever doet dan ruzie maken met de held Juto.

Hoewel de naam voor Latijn-leken dit zou doen denken, heeft Magna Carta II geen kaartensysteem. De gevechten verlopen in real time en de vijanden zijn gewoon te zien in het veld. De speler kan ervoor kiezen deze voorbij te lopen of de combat-modus in te gaan met de L-knop. Tijdens het gevecht bouw je stamina op met normale aanvallen tot het balkje vol is en je genoeg Kan, een soort magie, opgebouwd hebt.

Dan wordt de Overlimit-status bereikt, waar speciale aanvallen nog meer schade aanrichten bij de vijanden. De Overlimit-status gaat echter al snel over in de Overheat-status, waar het personage uitgeput is en tijdelijk niet kan aanvallen. Dit is het moment om over te schakelen naar een ander party member om een chain te creëren. Door aan te vallen kan tijdens deze chain de Overheat-modus van het andere personage sneller verdwijnen.

Dit alles lijkt verwarrend en je moet dan ook echt wennen aan dit systeem. Maar alles wordt uitgelegd in de game en de tutorials kunnen ook worden herlezen in het menu. Als je het eenmaal door hebt, is het spel niet erg moeilijk meer. Hoewel de controls soms wat traag zijn, is dit systeem vrij stabiel.

De eindbazen bieden de meeste variatie in de gameplay en leveren genoeg uitdaging. Naast het levelen is er nog de mogelijkheid om de wapens van personages sterker te maken met skill points en ‘enhancement’. Dit houdt in dat personages betere stats en extra aanvallen krijgen en dat er meer schade wordt toegericht.

Om verder te komen in Magna Carta II moeten er quests worden voltooid. Er zijn main quests, die onderdeel zijn van het verhaal, en optionele quests. De main quests zijn vaak erg uitgebreid en moeilijker – er komen bijvoorbeeld ook eindbazen bij kijken. Extra quests zijn wel nodig om geld en voldoende ervaringspunten te krijgen – zonder levelen kan de game best pittig worden.

De quests zelf vergen niet veel inspanning, maar zijn wel erg saai. Het zijn kleine probleempjes die je moet oplossen of voorwerpen die je moet verzamelen. Genoeg te doen dus, maar lang blijft het niet leuk. Als je wilt weten hoe het verhaal afloopt, dan zul je dus doorzettingsvermogen moeten hebben.

Het uiterlijk van de game is wisselend. De personages zien er zonder meer goed uit en hebben veel detail. Maar hoewel Magna Carta II op de Unreal Engine 3 draait, is niet alles netjes afgewerkt. Een paar omgevingen ogen zo ongeïnspireerd dat dit echt afbreuk doet aan de sfeer. Met name in het begin van de game is dit het geval, maar later wordt dit beter. Gelukkig zijn de meeste omgevingen voldoende gedetailleerd. Er is ook genoeg variatie te vinden tussen de settings: de ene keer bezoek je een stad in het bos, dan weer loop je over het strand.

Meest storend van Magna Carta II is het geluid. De stemmen van de personages zijn zo afschuwelijk slecht dat je bijna de tekst overslaat om het niet te horen. Tijdens de gevechten roepen de personages constant dezelfde dingen tegen elkaar. Zodra iemand in Overheat-modus zit, roept een ander figuur iets in de trant van ‘Princess, don’t push yourself!’. Dit tien keer in een gevecht aanhoren is erg vervelend.

De personages klinken erg onnatuurlijk: (slechte) humor in dialogen komt totaal niet over en emotie is ook niet erg geloofwaardig. Dit wordt nog eens versterkt door de manier waarop de gesprekken worden gevoerd. De conversaties vinden plaats op een soort extra venster waar de personages zijn afgebeeld met een tekstblok eronder. Ze bewegen op een houterige manier terwijl ze aan het woord zijn.

Je ziet ze dus niet in de omgeving zelf praten. Dit, gecombineerd met het clichématige verhaal, zorgt ervoor dat de speler de game waarschijnlijk niet erg serieus zal nemen. De muziek is daarentegen goed gedaan, maar heeft wel wat te weinig variatie. In veel gebieden breng je een lange tijd door, vooral als je extra quests probeert te voltooien. De melodieën passen bij de sfeer, maar vallen snel in herhaling.

Magna Carta II is eigenlijk een standaard Japanse RPG van Koreaanse makers. Het real time gevechtssysteem werkt - als je het eenmaal door hebt - best vlot, maar de gameplay kent verder wel erg veel herhaling. Het verhaal biedt niets nieuws en de personages zijn erg cliché. Dit wordt nog eens versterkt door de slechte voice acting, die erg storend is. Kun je deze minpunten verdragen, dan houd je een vrij degelijke RPG over. (61%)

Platform: Xbox 360 | Release: 16/10/2009