WiiWare - Review: LostWinds: Winter of the Melodias
Wii11 oktober 2009
Na de eerste LostWinds uit 2008 dompelt ontwikkelaar Frontier ons met Winter of the Melodias wederom onder in een prachtig en sfeervol avontuur. Het eerste deel werd dan misschien lange tijd gezien als de beste WiiWare-game, dit vervolg bewijst dat er altijd ruimte is voor verbetering.
De voornaamste kritiek op het eerste deel was de relatief korte speelduur, want na nog geen drie uurtjes spelen had hoofdpersoon Toku het einde van de game bereikt. Frontier beloofde dit in Winter of the Melodias anders aan te pakken en ze hebben er dan ook ruim een uur effectieve gameplay aan vastgeplakt. Maar al hadden ze er meer dan tien uur van gemaakt, een briljante game als deze zal altijd naar meer blijven smaken.
In Winter of the Melodias pak je het verhaal op waar de originele LostWinds dit in 2008 achterliet en ook hier spelen we natuurlijk weer met de kleine Toku. Toch staat het hele avontuur in deze game op zichzelf. Geen nood dus als je de eerste nooit hebt gespeeld, want je zult vrij weinig last hebben van overlappende verhaallijnen en knipogen naar de voorganger.
ExpeditieOp een ochtend komt Toku er achter dat zijn moeder, Magdi, in het niets lijkt te zijn verdwenen tijdens een expeditie. Voor onze kleine held zit er dan ook niets anders op dan het vredige leventje in het dorp achter zich te laten en op avontuur te gaan in Summerfalls Village. Een gebied dat te kampen heeft met een mysterieuze winter waar nooit een einde aan lijkt te komen.
Gelukkig staat hij er niet alleen voor want ook ditmaal wordt hij weer bijgestaan door ‘wind spirit’ Enril. Na het doorlopen van een korte tutorial zullen ook de nieuwkomers het al snel in de vingers krijgen hoe je met behulp van Enril windstoten kunt gebruiken om hoger te springen met Toku, hoe je items van de grond kunt tillen en hoe je sneeuwballen maakt van de neerdwarrelende sneeuw.
Geen poespasAls je voor het eerst in aanraking komt met deze besturing, dan zul je direct door hebben dat dit een van de grote krachten is van de game. Want hoewel veel Wii-titels ons simpelweg voorliegen dat ze over een ‘intuïtieve’ besturing beschikken, laat Frontier zien dat het toch weldegelijk echt mogelijk is. Geen overdreven poespas, maar gewoon enkele eenvoudige bewegingen met de WiiMote die meer dan genoeg blijken te zijn om voor een heerlijk vloeiende en afwisselende gameplay te zorgen.
Naast de WiiMote zul je de Nunchuk gebruiken om Toku van links naar rechts te bewegen - het is immers weer een 2D sidescroller – en zal de automatische springfunctie ook dit keer weer prima zijn werk doen als je bijvoorbeeld tegen een richel aanloopt. Toch heeft ontwikkelaar Frontier zich er niet al te eenvoudig vanaf gebracht, want naast deze basic controls komen ze ook met meer genoeg nieuwe gameplay op de proppen.
Zomer en winterZo zal het voor Toku nu onder meer mogelijk zijn om te zwemmen en zal hij op een gegeven moment in de game de eigenschap krijgen om tussen zomer en winter te kunnen schakelen. Het is dit wisselen tussen de seizoenen dat voor een extreme verdieping van de gameplay zal gaan zorgen.
Gamers die van het eerste deel hebben genoten, weten dat deze naast al het platformwerk ook over flink wat toffe puzzelmomenten beschikt en doordat je in Winter of the Melodias in een handomdraai ijs kunt laten smelten of meren kunt laten bevriezen, zul je op een totaal andere manier naar de spelwereld moeten kijken. Overal zul je namelijk nieuwe doorgangen en verborgen items kunnen ontdekken als je van het ene jaargetijde in het andere valt.
NetwerkVerder beschikken we nu ook over een map van de spelwereld en dat is maar goed ook, want de game groeit als snel uit tot een aardig netwerk van verschillende werelden en levels. Nou is deze kaart niet al te overzichtelijk en gedetailleerd, maar het geeft je in ieder geval wel een indicatie waar je precies in de spelwereld staat en hoe groot deze nou eigenlijk is.
Daarnaast heeft Frontier nog enkele creatieve variaties bedacht op de reeds bestaande mogelijkheden met Enril. Zo zal je nu bijvoorbeeld ook een wervelwind kunnen oproepen door met de WiiMote een cirkelende beweging te maken terwijl je de A- en B-knop ingedrukt houdt. Hierdoor kun je bijvoorbeeld water van de ene plek naar de andere verplaatsen of zelfs door bepaalde stenen heen boren.
SlabbetjeVond je het audiovisuele pakket van de eerste LostWinds al goed? Leg dan je slabbetje maar vast klaar, want binnen het beperkte aantal MB’s dat Nintendo voor WiiWare-titels beschikbaar stelt, heeft Frontier werkelijk een adembenemende wereld neergezet. Hierbij combineren ze het briljante level design van een game als Super Metroid met de sfeer die we kennen uit de betere Zelda-games. Kortom, een waar genot om doorheen te mogen lopen.
Hoewel Frontier over het algemeen dus alleen maar verbeteringen heeft doorgevoerd, in het spelconcept blijven er ook nog wel wat kleine minpunten aan deze game hangen. Zo zijn er een aantal slordige foutjes in de Nederlandse schermteksten geslopen en moet je tegen het einde van de game helaas hele stukken ‘back tracken’ door gebieden die je al eerder hebt gezien. Gelukkig zeer kleine puntjes van kritiek dus, die dan ook schril afsteken bij de geweldige spel-ervaring die Winter of the Melodias je als totaalpakket zal bieden.
Voor een luttele 1000 Wii Points haal je met LostWinds: Winter of the Melodias een van de mooiste en meest sfeervolle puzzel-/platformgames in huis. Daarnaast brengt de game ook nog eens meer innovatie en fun met zich mee dan de meeste full price-games die we in de winkels kunnen vinden. Een mooiere WiiWare-game is er op dit moment simpelweg niet te vinden en als je dus lijdt aan een zwaar gebrek aan toffe puzzel-/platformgames dan mag duidelijk zijn dat Winter of the Melodias een regelrechte must have is. (87%)
Platform: Wii (WiiWare) | Release: 09/10/2009 | Prijs: 1000 Wii Points
Om te kunnen reageren, moet je ingelogd zijn
om eerlijk te zijn ben ik zelfs een beetje verrast na het zien van het filmpje en het lezen van de preview.
ik zou deze game toch wel een kans willen geven, lijkt me echt iets tof. -0 +3
Mario Galaxy was ook briljant, en ook behoorlijk kiddy. Een beetje zinloos zeiken lijkt me zo