Dan mag het wel geperfectioneerd zijn, de gameplay blijft nog steeds exact hetzelfde. Het is nog steeds de hals van een gitaar in beeld waarover gekleurde bolletjes naar beneden komen en die moet jij nog steeds met de juiste timing weten te raken op het plastic gitaartje, drumstel of je moet de toonhoogte goed kunnen aanhouden met je stem in combinatie met de microfoon.

Wezenlijk is er dus niets veranderd aan de game en dat hoeft ook niet. Er moest natuurlijk wel het een en ander veranderen aan de game om het te verbeteren. Ook moest er wat nieuws in de game worden verwerkt, want alleen wat verbeteringen verantwoorden een nieuw deel niet.

Guitar Hero 5 bevat sowieso flink wat nieuwe nummers, 85 om precies te zijn. Allemaal master tracks, wat betekent dat het om origineel materiaal gaat met extreem goede geluidskwaliteit. Daarnaast kun je nog tracks downloaden, of je al gedownloade tracks toevoegen. Ook een gedeelte van de lijst uit Guitar Hero: World Tour is toe te voegen door een update te kopen voor 280 Microsoft Points of €3,50 voor de PS3-versie. Tel dat bij elkaar op en je hebt flink wat nummers om door te spelen.

Het mooie is dat je nu de game niet eens helemaal hoeft op te starten om deze te kunnen spelen. Voordat je überhaupt een menuutje gezien hebt, zul je al begroet worden door een willekeurige band die een nummertje speelt. Je kunt dan gezellig mee gaan doen en je vrienden kunnen ook gelijk inspringen. Het is alleen nog maar een kwestie van kiezen wie welk instrument bespeelt, op welke moeilijkheidsgraad hij of zij het kan en wil spelen en het feestje kan losbarsten.

Overigens hoeven je vrienden niet meer verplicht allemaal op een ander instrument te spelen zoals dat voorheen moest. Nu kun je gewoon een legertje gitaristen zetten op een nummer van Megadeth, of je gaat met iedereen bassen op een nummer van de Eagles of Death Metal. Als je de ruimte hebt, kun je zelfs met vier drummers aan de slag.

Dat kan zelfs zonder ooit een menu gezien te hebben. Kom je toch verder, dan kom je er achter dat al deze menu’s ook weer wat makkelijker zijn dan voorheen. Alle nutteloze ongein is weggehaald en dan blijf je min of meer met de twee meest gebruikte opties over: Quickplay en Career.

Eigenlijk kun je de Career mode niet echt een carrière meer noemen, want er is geen verhaal in velden of wegen te bekennen. Je hoeft dus ook geen geld meer te verdienen om je in te kopen op sommige optredens of om optredens te unlocken. Het komt gewoon neer op zoveel mogelijk sterren halen als je kunt per nummer en zelfs daar kun je bij geholpen worden.

Aan elk nummer zit namelijk een challenge vast. Deze zijn vast gesteld aan een bepaald instrument of aan het feit dat je met een band speelt. Zo kun je bijvoorbeeld extra sterren halen door afwisselend omhoog en omlaag de strum bar aan te slaan, of je moet op elke lange noot zoveel mogelijk je whammy bar gebruiken. Het kan ook voorkomen dat je zoveel mogelijk noten achter elkaar moet raken.

Doe je dit perfect dan kun je drie extra sterren verwachten, maar iets minder wordt ook beloond met één of twee extra sterren. Voor het geval je niet als band speelt, kun je dus die challenges niet halen. Ken je daarentegen mensen aan de andere kant van het internet, dan kunnen die meedoen en kun je ze toch nog behalen.

Je kunt het ook doortrekken naar de echte multiplayer modes. Zo komen we weer de standaard Face Off en Face Off Pro tegen, maar er is ook wat nieuws te vinden. Do or Die is een van die modes. Deze klinkt op papier vooral erg leuk omdat de slechtste spelers moeten stoppen als ze meerdere noten gemist hebben. Ze worden gewoon op non-actief gezet. Als je dan met vrienden thuis speelt die het nog nooit gespeeld hebben, dan kom je er al snel achter dat je de enige bent die nog aan het rocken is en de rest staat je een beetje gapend aan te staren met de stille hoop dat je vandaag nog stopt.

Gelukkig heb je een mode die wat leuker is voor iedereen, namelijk Momentum. In deze mode schakel je tussen de moeilijkheidsgraden. Doe je het goed, dan switch je naar Hard of Expert, ben je niet gewend om een plastic gitaar vast te houden, dan zul je snel naar Beginner geswitcht worden.

Ook op het gebied van stijl is Neversoft lekker uit zijn dak gegaan. Alles ziet er zeer gelikt uit en is op kleine onderdelen verbeterd. Metertjes en lastige stukken tekst die door je beeld vliegen, zijn verdwenen om zoveel mogelijk afleiding te voorkomen. Daarnaast heb je natuurlijk ook weer wat meer opties om je personage aan te kleden en je kunt hem of haar nu voorzien van merkkleding.

Helaas beginnen de omgevingen en personages er nu toch echt vrij gedateerd uit te zien. De animaties zijn nog steeds wat vreemd en vooral eentonig. Gelukkig heb je weinig tijd om dit gedeelte van de game goed te bekijken, want je ogen staan vooral gericht op de hals met de noten die er langs naar beneden komen.

In het woud van Guitar Hero-games is het altijd moeilijk om een goede keuze te maken. Dankzij de gigantische variatie qua nummers in Guitar Hero 5 (dat kun je ook als zwaktepunt zien, want zodoende zullen er altijd een paar nummers zijn die je absoluut niet wilt spelen) zijn er altijd nummers die je wilt spelen. De noten zijn prima vastgesteld en elk nummer heeft minimaal een stuk dat uitdagend en leuk is om te spelen. Het feit dat je niet eens een menu hoeft te zien om al te kunnen spelen, is ook erg leuk en makkelijk. Als je dan een menu tegenkomt, dan is deze simpel zodat zelfs je opa van 92 het snapt en mee kan jammen op het drumstel. Eigenlijk heeft ontwikkelaar Neversoft simpelweg heel veel kleine irritatiefactoren verwijderd waardoor dit Guitar Hero-deel een dikke aanrader is voor de liefhebber. (89%)

Platform: Xbox 360, PS3, Wii, PS2 | Release: 11/09/2009