De eerste echte first person shooter die de wereld op zijn kop zette krijgt een zoveelste facelift. Of dit een goed idee is?

Feit blijft dat Wolfenstein 3D de wereld in 1992 op zijn kop zette. Ten eerste was het onderwerp zo gewraakt was dat de game in enkele landen (waaronder Duitsland) verboden werd. Het overhoop schieten van hordes nazi-soldaten en hun kopstukken was toch even wat anders dan die fijne Italiaanse knaap die tussen het consumeren van pizza’s een prinses uit de ongewassen klauwen van een uit de kluitengewassen hagedis probeert te houden.

Ten tweede was de game, zoals de intro al beschreef, de eerste echte first person shooter. Gemaakt door id Software, de ontwikkelaar die toen nog bestond uit de twee John’s (John Carmack en John Romero), die later de wereld zouden bestoken met titels als Doom en Quake.

De huidige generatie gamers moet begrijpen dat er geen Halo, Crysis of Far Cry waren geweest als Wolfenstein nooit door id Software was gemaakt. Na enkele vervolgen dook de Wolfenstein-franchise pas weer op in 2001 toen de serie weer nieuw leven werd ingeblazen in de vorm van Return to Castle Wolfenstein. Naast een aantal in strak leer gestoken nazi bitches en een goede multiplayer kon de titel de oude roem niet meer opeisen.

Tijdens de toen nog jaarlijkse Xbox-evenementen van Microsoft stapte Todd Hollenshead in 2005 het podium op om doodleuk aan te kondigen dat Raven Software, die al eerder Quake 4 maakte, druk doende was om een nieuwe Wolfenstein te maken.

Zo plotseling als de game opdook, zo snel verdween hij ook weer van de radar en anno 2008 zou je bijna vergeten zijn dat de aankondiging ooit had plaatsgevonden. Dan duikt de game echter weer op via screenshots en trailers. Tijd om de eerste feiten rond deze ‘klassieker’ uit de doeken te doen.

In deze Wolfenstein kruip je wederom in de huid van William Joseph (BJ) Blazkowicz. Ditmaal mag Blazkowicz zijn wapenarsenaal afstoffen om een Heinrich Himmler en diens schutzstaffel te stoppen om een mysterieuze kracht, genaamd ‘Black Sun’ tegen de geallieerden te gebruiken.

Lang verhaal kort: BJ wordt gedropt in de fictieve Duitse stad Isenstadt. Hier kun je alle kanten op die nodig zijn om de verschillende missies te volbrengen en ook nog eens uit handen van de Duitse SS te blijven. Naast de te verwachten straten zijn er steegjes, kun je ontsnappen via de rioolputten en kun je zelfs de daken opklimmen om zo verder te komen in de game.

De speler zal gestimuleerd worden de stad op zijn eigen manier te onderzoeken. Dit met in het achterhoofd dat de nazi’s overal op de loer liggen en je jezelf dus nooit rustig en relaxed zult voelen in Isenstadt. Voor de mensen die dit onderzoeken heel extreem doorvoeren zullen, zoals we gewend zijn van Wolfenstein, verborgen ruimtes en schatten tegenkomen.

Missies verkrijg je via verschillende verzetshuizen die de stad rijk is. Zo zul je de gehele stad en omliggende plaatsen leren ken en indien nodig vrijspelen. De kunstmatige intelligentie van zowel vriend als vijand is zo ingesteld dat men niet alleen maar recht vooruit kan denken, maar ook zal flanken via de mogelijkheden die het specifieke stuk stad te bieden heeft. Ook reageren troepen op een gesneuvelde officier door minder georganiseerd te werk te gaan dan wanneer hij de leiding had gehad.

De vrijheid van de speler geldt overigens ook voor de Duitsers die, wanneer je met je verzetsvrienden bijvoorbeeld een straat verovert, met versterkingen terugkeren om de straat te heroveren. Dit geeft je net genoeg tijd om de boel te verkennen en de spullen die er te vinden zijn op te slaan en mee te nemen.

Het dynamische karakter van de strijd zorgt dat de game constant blijft ‘leven’ en je niet door lege stukken zult zwalken waar je alles en iedereen al hebt neergeknald. Dit zorgt er trouwens ook voor dat de game een meer dan gewone replay value heeft. Er zijn namelijk verschillende paden te kiezen om een missie uit te voeren, dus het loont de moeite om deze verschillende manieren uit te gaan zoeken.

De krachtbron die je moet stoppen in deze Wolfenstein, ‘Black Sun’, ontleent zijn kracht aan een alternatieve realiteit genaamd ‘The Shroud’. Dit zal het moment zijn waar de liefhebbers van Medal of Honor en Call of Duty afhaken, maar de liefhebber van paranormale zaken helemaal vrolijk van worden.

BJ zal op een gegeven moment in de game toegang krijgen tot The Shroud en hier weer nieuwe wapens en mogelijkheden kunnen toevoegen. Zo zul je in The Shroud sneller kunnen bewegen maar ook de tijd kunnen manipuleren. Door het gerommel door de nazi-geleerden met the Shroud zal de wereld hierin steeds vijandiger worden en zullen er steeds gevaarlijker ogende monsters opduiken die het op alles en iedereen voorzien hebben. De grote diversiteit aan wapens, zowel werkelijke wapens als fantasie, kun je upgraden door gevonden goud te geven aan bepaalde figuren die je in de game tegenkomt.

Wolfenstein zal niet iedereen kunnen bekoren. Het is te science fiction voor veel van de Medal of Honor- en Call of Duty-liefhebbers en kent te veel vrijheid voor de liefhebber van ‘rollercoaster’ shooters die je aan de hand meenemen. Wolfenstein zal geen revolutionaire titel worden, maar probeert in ieder geval een draai te geven aan de platgewalste wegen van de shooter. Voor liefhebbers van overdreven wapentuig en over-the-top gevechten wacht er (hopelijk) in 2009 een shooter van formaat op je, maar of de game het op kan nemen tegen id Software’s nieuwste telg Rage? “Ich don't think so!”

Platform: PC, PS3, Xbox 360 | Release: nog niet bepaald