Review: MotorStorm: Arctic Edge (PS2)
PS227 november 2009
Menig liefhebber van racegames zal zich de afgelopen maanden vast niet verveeld hebben met het gevarieerde aanbod aan brullende (digitale) motoren.
Doordat de spotlights volledig gericht waren op Forza Motorsport 3, Need for Speed: Shift en Colin McRae: DiRT 2, moesten een aantal andere racetitels genoegen nemen met een positie in de schaduw. Eén van deze games is de arcaderacer MotorStorm: Arctic Edge voor de PlayStation 2. Nu is het de vraag of Arctic Edge inderdaad een positie in de schaduw verdient of dat deze titel een eigen spotlight hoort te krijgen.
Arctic Edge is het derde deel in de MotorStorm-reeks en werd voorafgegaan door twee delen op de PlayStation 3. Hierin stond het crossen over modderige en rotsachtige terreinen centraal, wat bij Arctic Edge wordt uitgebreid tot het racen over ijskappen. Alaska, om precies te zijn. Wel zijn de typerende elementen uit de vorige delen weer terug, zoals het boosten en vernietigbare omgevingen.
Om de vaart er toch een beetje in te houden op deze spiegelgladde ondergronden, zijn er 24 voertuigen beschikbaar, opgedeeld in acht verschillende soorten. Elk van deze zijn speciaal ontworpen om te racen in de ijzige gebieden. Denk hierbij motoren en buggy's, maar ook aan opgevoerde sneeuwruimers en Amerikaanse trucks. De voertuigen kunnen tevens, van de kleuren tot aan de sponsorstickers, worden aangepast naar de wensen van de speler.
AfkoelenElk voertuig is uitgerust met nitro, dat tien seconden na het startschot beschikbaar is. Als je deze boost gebruikt, loopt er linksonder een meter vol die aangeeft wanneer het voertuig oververhit raakt. Omdat het gebruik van nitro de sleutel tot de overwinning is, zal elke speler vroeg of laat wel eens zijn voertuig in lichterlaaie zetten. Om dit te voorkomen, moet de speler van de ideale lijn afwijken om wat verkoeling te zoeken in bijvoorbeeld diepe sneeuw.
Mocht het voertuig echter in vlammen opgaan, dan is er alsnog geen man overboord. Nog voordat de twee-, vier- of tigwieler volledig uitgebrand is, wordt het voertuig zo goed als nieuw op het circuit terugzet. Hierbij is het tijdsverlies zeer nihil, waardoor de speler de meter linksonder niet nauwlettend in de gaten hoeft te houden. Hetzelfde geldt overigens voor gewone schade aan de bolide: rookwolken resulteren in een onmiddellijke respawn.
Ook de circuits in Arctic Edge zijn zoals men ze kan verwachten van een off-road racegame die zich op Alaska afspeelt: modderige ijsplateaus, gletsjers en lawines. Dat laatste is overigens dikwijls door de deelnemers zelf te veroorzaken. Wanneer de speler claxonneert terwijl deze een ijsmassa passeert, dan wil het wel eens gebeuren dat het naar beneden glijdt en zo de tegenstanders de afgrond insleurt.
Beperkte optiesEr zijn een beperkt aantal manieren om van het menu naar de daadwerkelijke actie te komen. De hoofdmodus is Festival, waarin de speler een reeks van evenementen voorgelegd krijgt. Dit vormt als het ware de carrière-mode in Arctic Edge. Zodra de speler finisht in de top drie van een race krijg je punten toegekend. Met voldoende punten worden nieuwe evenementen vrijgespeeld en kan men zich richting de top werken.
Een overwinning wordt overigens niet alleen beloond met punten. Er worden ook verscheidene extra's uitgedeeld, zoals nieuwe voertuigen, personages en badges (vergelijkbaar met achievements). Met voldoende punten gaat de speler echter wel een rang omhoog, waarmee de deur naar moeilijkere evenementen geopend wordt.
Naast Festival is er nog de Wreckreation Mode. Hierin kan de speler losse races rijden aan de hand van Free Play, waarbij de gebruikelijke opties in racegames mogelijk zijn. Arctic Edge zou geen echte racegame zijn als een Time Attack zou ontbreken, dus ook daar heeft ontwikkelaar Bigbig aan gedacht. Tenslotte kan er in split screen geracet worden tegen maximaal drie andere spelers.
StatischDe derde optie in het menu is Settings, wat al aangeeft dat de mogelijkheden in Arctic Edge zeer zeker niet eindeloos zijn. Wel is het mogelijk om de tracklist die zowel tijdens de menu's als in-game te horen is aan te passen. De tracklist bestaat uit bekende namen, zoals The Prodigy, Pendulum en The Chemical Brothers, en sluit daarmee naadloos aan op de pijlsnelle actie op het scherm.
Afgezien van het feit dat het een PlayStation 2-titel is, is de game grafisch wat minder overtuigend. Het geheel voelt wat statisch aan en met name de motorrijders lijken grotendeels vastgelijmd te zitten aan hun motor. Ook is het niet altijd even duidelijk wat wel en wat niet circuit is, dus let in dat geval vooral op de gele borden langs het parcours. Desondanks heeft de grafische presentatie een eigen charme.
Het moment waarop Arctic Edge op de markt verscheen, is misschien door de concurrentie minder gunstig, maar nog lang niet iedereen beschikt over een next-gen console. Juist deze mensen, die op zoek zijn naar een vermakelijke off-road racegame voor hun PlayStation 2, zouden beslist Arctic Edge eens moeten overwegen.
De mogelijkheden in MotorStorm: Arctic Edge zijn vrij beperkt, maar ideaal voor PlayStation 2-bezitters die op zoek zijn naar een luchtige arcade racer. De 24 voertuigen en 12 tracks zorgen voor spektakel onder het motto 'hersenloos scheuren', maar dan wel onder het genot van een passende soundtrack.
Om te kunnen reageren, moet je ingelogd zijn
Want alle aandacht gaat nu bijna alleen maar uit naar de next-gen en dus komen er ook haast geen goede games meer uit op de ps2
Dan is het wel erg leuk van de uitgever/ontwikkelaar dat ze weer eens een echte toffe game (mijn mening) laten uitbrengen op dit platform. Ik heb zelf ook nog ps2 boven staan, maar ik heb pacific rift al dus deze laat ik denk ik toch liggen. -0 +2-0 +0