Op het eerste gezicht bezit deze Monster Hunter Freedom in ieder geval alle standaard voorwaarden voor een actie-RPG. De game speelt zich af in een middeleeuws aandoende fantasiewereld en net als bij de meeste andere RPG’s begin je met het maken van een eigen personage. Echt diepgaand is dit overigens niet, je kiest om te beginnen een sekse en vervolgens zet je met wat simpele bouwsteentjes een eigen monsterhakker in elkaar zet. Heb je dat eenmaal gedaan dan kom je in een huis terecht, van waaruit je het spel start. Het dorp waarin dit huis staat is het hoofdgebied en het is hier dat je al je zuurverdiende geld over de balk kunt smijten aan nieuwe uitrusting en upgrades. Deze kun je vervolgens weer gebruiken om meer monsters op te jagen, meer geld te verdienen en zo is het cirkeltje weer rond.

Centraal voor dit alles staat de Hunters Lodge, een plek waar monsterjagers zoals jijzelf bijeenkomen om missies aan te nemen. Dit doe je aan de toonbank, alwaar een menuutje alle beschikbare missies opsomt, ieder voorzien van een korte uitleg en moeilijkheidsgraad. Het spreekt voor zich dat moeilijkere missies meer geld in het laatje brengen, maar ook meer tijd en vaardigheid vergen. Deze Hunters Lodge is er in twee varianten; een offline versie waar je in je eentje missies kunt voltooien en een online versie waar je met maximaal drie spelers rond kunt hossen. Over deze laatste straks meer, nu eerst de offline versie.

Meteen komen we hier een belangrijk minpunt tegen. Monster Hunter smijt je namelijk al vanaf het begin ongenadig in het diepe. Van enige uitleg of ‘tutorial’ is amper sprake en het feit dat de dorpsbewoners die je tegenkomt vooral een bron van zinloos gelul blijken te zijn helpt ook niet veel. Het spel vereist dus enige kennis van het voorgaande PS2 deel. Heb je die niet dan zal alles in het begin nogal vaag en onduidelijk overkomen. Zo worden de menu’s bevolkt door talloze kreten die velen waarschijnlijk weinig zeggen en zul je voor een uitleg van de besturing toch echt in het instructieboek moeten duiken. Dit alles neemt echter niet weg dat de game vanaf het begin al zat bied aan mogelijkheden. Er zijn genoeg items om te verzamelen en ook de wapens en keuze qua uitrusting is niet bepaald misselijk te noemen.

Hoe leuk alle mogelijkheden buiten de missies echter ook zijn, je zult vooral veel tijd op de slagvelden doorbrengen natuurlijk. Jammer genoeg is het juist daar dat Monster Hunter de plank een beetje misslaat. Zo groot als de wereld van Monster Hunter namelijk is en zo divers als de mogelijkheden zijn om wapens en uitrusting te verwerven, zo beperkt is het missieaanbod. Eigenlijk kent het spel slechts twee soorten; missies die draaien om het verzamelen van grondstoffen en missies die draaien om het domweg afslachten van dino’s en andere monsters. Dit is best een tijdje leuk, al wordt het op den duur toch wat saai. Ook blijkt de gameplay al snel op sommige punten te rammelen.

Ten eerste is er de camera die gewoon niet lekker werkt. Het ontbreken van een tweede analoge stick resulteert in dat je constant moet bijsturen doordat de camera zelf amper de moeite daartoe neemt Hierdoor vecht je regelmatig met vijanden die zich buiten beeld bevinden en vooral de snellere dino’s zijn hierdoor een ‘pain in the ass’. Een kleine tegemoetkoming komt in de vorm van de schouderknop die de camera direct achter de speler plaatst. Dit blijkt echter ook lang niet altijd voldoende doordat je dan wel met je kop richting de betreffende dino moet staan. Doordat de besturing echter wat precisie mist, sta je vaak net een centimeter te veel naar rechts of links en zie je dus net niet wat je wilt zien.

Een tweede frustratie komt in de vorm van de tergende laadtijden. Zolang je in het begindorp blijft rondstruinen is er namelijk niks aan de hand. Ga je echter het slagveld op, dan blijkt het spel ieder afzonderlijk gebiedje te moeten laden. Vaak zijn dit redelijk grote gebieden, maar er zitten ook (te) veel gebieden van slechts enkele vierkante meters tussen. Zo zit je soms langer naar laadschermen te kijken dan dat je daadwerkelijk aan het spelen bent. Vooral bij de verzamelquests komt dit vaker voor dan je lief is doordat je hier regelmatig heen en weer moet reizen van gebied naar gebied.

Samengevat is de game dus vaag, werkt de camera op de zenuwen en zijn er te veel laadtijden. Kan de multiplayer misschien nog enige pijnverzachting brengen? Nou, nee. De missies met z’n drieën afwerken blijkt namelijk weinig te veranderen aan alle eerder genoemde problemen. Zo blijft de cameravoering irritant en zijn de laadtijden met drie spelers echt niet beter te behapstukken dan in je eentje. Daarbij is het jammer dat je wel in de buurt moet zijn van elkaar, Monster Hunter Freedom’s ‘online’ is namelijk stiekem niet echt online. Heeft Freedom dan helemaal geen sterke kanten? Jawel, naast de aanzienlijke berg aan opties en mogelijkheden ziet de game er namelijk goed uit. Weliswaar wil dit nog wel eens verschillen per gebied, de kwaliteit van de graphics in zijn algemeen is zeer netjes.

Monster Hunter Freedom komt al met al niet echt uit de verf. Het biedt leuke snufjes, genoeg spullen om bij elkaar te sparen en ziet er voor het grootste deel goed uit. Jammer genoeg gooit de gameplay roet in het eten met de trage camera, de vele laadtijden en de herhaling in gameplay als grootste boosdoeners.